Sjølvplaging

Bomba i denne saka er at politikarane i 2008 gjekk inn for ei samanslåing, med eit unnatak som ikkje baserte seg på anna enn ei vag førestilling. Nemleg at reisetida frå grendene i øvre Suldal er så mykje lenger enn dei andre lange skulevegane.

  Men å skåna Nesflaten den gongen sparte ikkje politikarane nemneverdig for ein vond og opprivande debatt og prosess. Og nå skal eit nytt lag folkevalde inn og ta ein ny runde med det vanskelegaste politikarar kan driva med.

  I sist runde var innsparinga basen i samanslåinga, prosessen var ein ledd i den kommunale slankekuren, og mange syntest det var vondt at skulestrukturen skulle seljast for nokre få millionar kroner.

  Nå er beveggrunnen ønsket om å likebehandla skulane, seier oppvekstsjef Sigrund Kleppa som har skrive saksframlegget.

  Men i dei fire sider lange saka står det veldig lite om verdien av likebehandling, men desto meir om økonomiske oversikter, reisetider og folketalsutvikling. Viktige ting det også, men dei korresponderer ikkje med det som er hovudgrunngivinga. Som i sist runde, då innsparinga låg bak, medan sosiale og pedagogiske fordelar blei attåt-argument.

  Historia er ikkje brukande til mykje anna enn å læra av, og i så måte bør denne saka tilsvara eindel vekttal. Nå må politikarane retta opp den feilen som blei begått i 2008, og bygdefolket på Nesflaten få gjennomgå den same sorgprosessen som resten av grendene måtte då.

  Og så får me håpa at nokon klarer å løfta dei lyse sidene av endringane som verken handlar om kroner eller øre.