Gledesspreiar i gode hender

Anna Vormestrand er vane med dyr og har godt tekke med det litle lammet. Så syng ho litt for det, medan ho gjer lunka mjølk frå flaske. Ei god hyggjestund for begge to, ser det ut til. Annfrid Halsne hjelper til.

Det litle villsau-lammet ser ut til å stortrivast på Sand sjukeheim, der det får mykje kos og merksemd frå bebuarane. Koppalammet tuslar rundt i avdelinga som om det ikkje hadde gjort noko anna. Men etterkvart som det veks til og byrjar å nappa i for mykje av det som er rundt seg, må han heim til gards igjen.

Lysnar opp kvardagen

Dersom ein ikkje er klar over at det er ein ulldott som fer omkring på avdelinga, kan ein få seg ei stor overrasking idet lammet kikkar nysgjerrig fram frå ein stol, eller kjem og nappar i buksekanten. Men bebuarane tek det heile med stor ro og likar at det firbeinte selskapet kjem kvar morgon, i saman med Annfrid Halsne som er aktivitør på sjukeheimen. Når arbeidsdagen er slutt, tar ho lammet med seg heim til gards igjen.

  – Mange lyser opp når dei får lammet på fanget sitt, spesielt dei som er vane med dyr, medan andre ikkje er så engasjerte. Men ingen er redde, seier Halsne. Ho har to koppalam til på garden og må byta inn eit mindre etterkvart som det på avdelinga veks til.

  – Når det blir litt større byrjar det å nappa i blomane og anna. Då må eg ta med meg eit mindre igjen, seier Halsne som er imponert over dei tilsette si respons på ideen hennar. Det er første gong at det er dyr på avdelinga, forutan besøkjande som somme gonger har med seg hund.

Reinsleg

Det er lettvint å ha lammet på besøk. Sjølv om det likar seg best inne i saman med bebuarane og dei tilsette, får det lufta seg i hagen.

  – Men det er eit flokkdyr, og vil helst vera i lag med oss, seier Halsne. At det slepp frå seg nokre drops her og der, ser ikkje ut til å vera noko problem. Å setja på ei bleie er eitt alternativ, i tilfelle.