Med hjarta i halsen

Dommaren bles i fløyta. 0-0, uavgjort. Forvirringa rår i garderoba. – Gjekk me vidare? Suldal hadde så god keeper. – Yesss! Me klarte det, me gjekk vidare! To lilleputtar i grøne Erfjord-drakter stormar inn og lettar trykket i den dampande, fuktige garderoben. Lilleputtane frå Erfjord er vidare. Det heldt så vidt med uavgjort. Stufullt på tribunen Det er laurdag og fotballcup i Suldalshallen. 265 skuleelevar frå Suldal og Sauda fordelt på 35 lag kjempar mot kvarandre dagen lang. På tribunen står foreldre og sysken tett i tett og heiar fram sine håpefulle. – Det er bra, heia Suldal! Jorunn Herabakka og dottera Silje ropar av full hals. Silje si søster, Lena kjempar nede på parketten saman med dei andre knottane frå Suldal. Mor Jorunn trur ikkje dei har vunne så mykje, men pytt, kva gjer no det. – Heia Suldal, det er bra, heia, heia! Gjev medaljehaust På tribunen sit også Kjetil Åsland Nevøy (9) frå Sand. Han har på seg favorittlaget Manchester United si raude trøye og knytar svarte forballskor. – Eg har nær laga mål. Nokre gonger spelar eg på midten og andre gonger står eg i mål, og snart er det premieutdeling. Det gler eg meg til. Eg fekk ein medalje i fjor, og han heng i nattbordlampa mi, så no skal den nye medaljen også få plass der, seier han stolt. Kjetil tykkjer ikkje det er så farleg å tapa, for dei får jo medalje uansett. – Men det er kjekkast å spela mot dei me vinn over. Jelsa har ikkje skåra på oss, så eg tykkjer dei er favorittmotstandarar, seier han før han gjer seg klar til å motta fortent medaljeheider. Så er dagen over, og John Kåre Øvrebø og dei andre hjelparane hans i Sand IL si fotballgruppe, kan pusta letta ut. Endå ein gong er arrangementet losa vel i hamn, og mest tre hundre slitne fotballheltar, foreldre og leiarar kan rusla nøgde heim. For resultat, sjå papirutgåva!