Mil etter mil etter mil

– Det har vore hardt for ein ung skrott, stønnar Anbjørn Vaage lattermildt, frå ein benk på ein busshaldeplass austpå ein stad. Saman med tre suldøler og ein adoptert hjelmelandsbu har han, for sin del, for første gong staka det ni mil lange Vasaloppet. – Muskulaturen har fått mest bank, og hovudet var heilt tomt då eg kom til mål, vedgår han og overhøyrer dei ertande tilropa i bakgrunnen. Me ser mannfolkgjengen for oss: Anbjørn med mobilen på øyret, støl, men stolt og nyslegen vasakarl. Veteranen på turløp, Svein Skjerahaug, som kan briljera med heile 25 sesilåmirenn og seks birkebeinarar. Nett like god, påstår han glad og høyrest utruleg pigg ut. På rekkja sit òg Steinar Vadla, nabobygding og dermed fri for å måtta uttala seg til konkurrerande aviser, hevdar han stri- nakka. Tilslutt, men still going strong; Terje Bråtveit, revykonge og kulturprisvinnar av året. Også han med mange, lange renn bak seg. Tru om dei sit der i kondomdressane sine? På bussterminalen. Ein tek vel ikkje ut med sekken full av reiseskift når ein skal kryssa broderlandet på ski? Me held oss i skinnet og spør ikkje! Like godt å ikkje vita. Heime like bra, påstår Egil Fugleberg Med påska for døra tenkte me å snika nokre tips frå dei spreke karane til inspirasjon for lesarane. Ikkje for å utstyra svenskane med fleire vasaløparar. Med 15 000 på startsstreken burde arrangøren seia seg nøgd med oppmøtet. Men sjølv ein tur rundt Mosvatnet krev sitt. Og dei som ønskjer større utfordringar, kan kopiera innfallet til O-løparen Egil Fugleberg. Eit år lova meteorologane herleg vêr for Sesilåmi-helga. Dit skulle Egil ikkje. Men snøen og heia låg lokkande i Ryfylke også. Då fekk Egil ein av sine sære idéar, som han sjølv kallar dei. Han målte avstanden frå starten av skitrekket på Gullingen til Sandsavatnet og rekna ut kor mange gonger han måtte gå fram og tilbake for å nå 100 kilometer. – Ikkje fullt så sosialt som dei store renna, medgir han. I allefall ikkje då mørkret fall på og andre forlengst hadde dratt ned frå fjellet og heim til laurdagskosen. – Det vart nokre rundar? – Eg seier som Tore Moe, eg såg etter sauene. Ser du dei ikkje første gongen, må du gå fleire gonger! Likevel, sauer eller ikkje, det sleit på motivasjonen då folket forsvann, maten var oppeten og det minka på drikka. Men Egil heldt tappert ut. – Terje fortel at motivasjonen hans var viljen til å fullføra rennet og klara krava til Vasaloppmedaljen. Kunne du sjå fram til ein medalje? Det humrar i telefonrøyret. Ingen hadde visst tenkt på at dei burde hengja ei glitrande sol på frontruta som kunna møta ein sliten mann etter ni timar i Breiastøldalen. – Eg var veldig nøgd med meg sjølv som hadde nådd målet eg sette meg, seier Egil fast. Me trur han. Les meir i papirutgåva