Om det vakre

Kunstnar Per Odd Aarrestad frå Jæren har halde seg på den gamle arbeidsskulen på Sand i sommar. – Eg er her fordi Lise Aanestad er tildelt skrivehytta på Lindum, der ho blant anna skal skriva ei bok om arbeidet mitt. Dermed kombinerer me arbeid med ferie i vakre Suldal, fortel Aarrestad som har merka seg kultursatsinga i kommunen og som seier han var forviten på kva som føregår på kulturfronten her. Aarrestad jobbar med komposisjonsforslag til to glasmåleri som begge skal monterast i ei norsk kyrkje, til saman utgjer dei 160 kvadratmeter med glas. Måleria skal monterast i lysopningar, slik at når det er lyst ute, vil ein sjå dei innanfrå. Og når det er mørkt ute, og rommet inne er opplyst, vil ein sjå dei best utanfrå. – Lys er farge! Farge er ingenting utan lys. Eg likar tanken på at glasmåleri oppstår med lyset og døyr  med mørket, seier Aarrestad som fortel at han samarbeider tett med handverkaren om konstruksjon, styrke og montering. – Han er ingeniøren, eg er kunstnaren, og eg er som kunstnar ansvarleg for korleis utsmykkkinga fungerer visuelt. Når Aarrestad arbeider med glasmåleria på arbeidsskulen, er det fargekomposisjon som er i sentrum. – Eg har valt å eksperimentera med det me kallar to-klang; komplementærfargane raudt og grønt. Eg vil sjå korleis dei påverkar, forsterkar og nøytraliserer kvarandre. Eg slepper dei laus i ulike former og i ulik mengde; naudsynt førearbeid når det er fargen som skal vera det dominerande verkemiddelet i eit monumentalt arbeid, seier kunstnaren som trur at viss det estetiske uttrykket skal tåla tidas tann, kan det ikkje vera utan innslag av noko som skaper motstand. Han peikar illustrerande på dei raude kleda til journalisten. – Du er i raudt frå den varme delen av spekteret. Det raude går att i både blom i håret, skjorte og sko. Du sit i ein grøn stol som forsterkar den raude skulpturen du nå er. Me er jo alle vandrande skulpturar, seier kunstnaren som illustrerer  med dei tre bileta som står i eit hjørne i det store rommet. Det eine biletet har sterke fargar i nedste del, før det lysnar, jo lengre opp blikket kjem. I den lyse delen kan ein skimta ein kvinnekropp. – Mange har ein barnsleg måte å skildra Gud på, som ein gammal mann med skjegg. For meg er det vanskeleg å forbinda det guddomlege med det mannlege åleine. Guddom handlar om det skapande og det oppretthaldande. Og har det med liv å gjera, så relaterer eg det meir til kvinner. Det er kvinner som ber livet fram, som syner oss mysteriet, seier kunstnaren som poengterer at utfordringa er å skapa eit biletleg uttrykk av Gud som ånd. Det neste bilete er prega av raude og grøne fargar, der ein nedst i biletet ser ein mann som prøver å halda seg oppe på ein sliten hest. Det ser ut som han er fanga av eit nett. – Her er ein mann som ønskjer å vera der oppe, men så rir han på ein stakkars hest, forklarar Aarrestad. Les meir i papir-/pdf-avisa