Pengar på tre?

Skal det vera vekepengar eller kapitaltransaksjonar

etter behov? Kor mykje

og kor ofte? Somme foreldre betalar den

oppvaksande slekta for vel gjennomført

skuleprestasjonar og gode karakterar,

andre meiner gode skuleresultat er ei

investering ungdommen gjer i si eiga

framtid. I somme heimar får ungdommen

betalt per utrydda oppvaskmaskin

eller per klipt plen, medan andre må ta

sine plikter utan så mykje som ei krone

der og då.

Og uansett om somme regime framstår

som strengare enn andre; at dei

fleste norske ungdommar formeleg veks

opp i eit regn av pengar er det ingen tvil

om.

Lappane sit laust til kvardags og til

fest; mange foreldre kjenner sjølvsagt

på lysta til å gleda sine håpefulle med

akkurat det dei gjerne vil ha. Og det

er gjerne noko med skjerm eller som

begynner med I som freistar mest for

dei fleste. Det er slett ikkje uvanleg at

ein 13-åring er innehavar av ein fancy

telefon med ein prislapp på fleire tusen

kroner. Eller har ein god park med datautstyr

verd tilsvarande og meir.

Er det noko problem då? At ungdommane

våre er godt utstyrte med det dei

treng og ønskjer seg, anten det er på

sports- eller teknologifronten? Det finst

sjølvsagt fleire svar på det spørsmålet;

men eitt av dei må nødvendigvis handla

om korvidt foreldreoverføringane bidrar

til den yngre gardes forståing av at

pengar ikkje veks på tre. Eller i mamma

eller bestemor si lommebok.

Livet er ikkje i lengda slik at ønskene

blir serverte på sølvfat. Som vaksne skal

me passa oss vel for ikkje å snyta den

oppvaksande slekta for opplevinga av

den unike gleda det er å jobba litt for

å få det ein ønskjer seg. Det er jo som

regel det livet krev, anten det er varer

over disk eller meir varige verdiar det er

snakk om.