På tide å droppa fikenblada

Grenda fekk som den einaste behalda sin vesle ungdomsskule då resten av ungdomsstega rundt om i kommunen blei lagde ned og overførte til Sand. Prosessen var smertefull og verst for dei vaksne. I dag lever dei aller fleste med den nye kvardagen. Det er ingen grunn til å underslå at somme har veldig lang veg, og at foreldra får kjørt seg, bokstaveleg talt. Den lyse sida er at ungdommane har eit miljø og eit mangfald å bryna seg på; sjansen for å finna ein sjelevenn eller ei bestevenninne er større med fleire folk.

  Kva gjer samanslåinga med den skulen og dei elevane som står utanfor? Er det rett overfor nesbuen å fatta eit vedtak som skil deira ungdommar frå dei andre? Er det rett overfor andre grender å særbehandla øvre Suldal fordi ein trudde reisevegen deira var så mykje lenger?

  Det er for lengst brakt på det reine at dersom reisevegen frå øvre Suldal skil seg frå andre grender langt unna Sand, så handlar det i så fall om minutt. Men framleis, fleire år etter samanslåinga, blir minutta brukte som fikenblad og vikarierande argument for å ta den eigentlege debatten. Den som handlar om samfunnsaktøren og skuleeigaren Suldal sitt forhold til rettferd, pedagogikk og strategiar for framtidas skule.

  Politikarane vegrar seg for ein ny vond debatt, men har pålagt seg sjølve å ta stilling til ei eventuell flytting av ungdomsskuleelevane frå Nesflaten til Sand i vår. I vedtaket heiter det at ”målet er å få ein endeleg plan og avklaring, slik at at dette ikkje vert ei sak som skapar unødig forvirring i fortsettinga.”

  Vel talt! Då gjenstår det berre å gjera det og å rydda vekk reserve-argumenta. For det er ikkje minutt det står om. Det er framtida.