Oljearbeidar på heimebane

Når far kjem heim har Even førsteretten. Anten til tur langs elva eller som her – stovekos i lag med katten.

Han tar imot i nyhuset nedom Kløv i Sandsbygda. Likar å seia at han bur på Kaster, men ber oss spørja Sigmund Helland kvifor den markerte haugen, eit steinkast unna, har fått det spesielle namnet. Sa me at han tok imot. Hunden var først ute. Før andre merka me var på veg. Me høyrde jegeren godt. Ellevill bykste han oss i møte saman med Even og faren.

  Det er onsdag og Even er heime frå barnehagen, som alltid første fridagen for faren etter runden i Nordsjøen. Då tar dei att for 14 dagar borte frå kvarandre, dei to. Denne gongen heldt tåka faren igjen ein heil dag. Slikt skjer når folk er avhengige av luftig skyss frå og til arbeid. Leif Sigurd prioriterer familien, kona Annelise og gutungen, når han kjem heim. Særleg dei første dagane og så dagane før han fer ut att, nesten fire veker seinare.

  – Eg får nok tid for meg sjølv desse periodane, og det er viktig at dei føler seg verdsette, tenkjer Leif Sigurd. Men før me dreg til havs i lag med oljearbeidaren, lat oss ta nokre data. Han er fødd i -76 og blir altså 37 til sommaren. Utan at det tyngjer han.

  – Ein er ikkje eldre enn det ein føler seg, slik Leif Sigurd kjenner det. Er gift med Annelise, også frå Sand, og Even på seks har me alt møtt. Mens katten som slangar seg på stovebordet viser med all tydelegheit at han også lever trygt inkludert i familien.

  – Korleis gjekk vegen til Nordsjøen for guten som vaks opp under liane på Brommeland?

  – Eg gjekk mask og mek. Planen var å bli mekanikar ein eller annan plass.

Pause. Før han legg til det sjølvsagte: 

  – På Sand. Her. Ikkje villig til å flytta på meg, eg, humrar han. Og fôr så til Sauda som lærling på smelteverket. Der tok han fagbrev som anleggsmaskinreparatør. Før han drog i det militæret. Karrieren blei kort. 

  – Du kan godt spørja om kvifor, men du får ikkje skriva det, ertar han, før han, og utan press, fortel om julepermen. Den med tur til Sand på snøføre og glatte finsko. Vegen heim til Brommeland syntes nok både lang og kald utpå natta, så han tok peiling på telefonkiosken for å rekvirera drosje og var like ved å lukkast då glatta tok han og det bar hovudstups inn døra. Grepet han fekk om den snurra metallsnora til telefonen, kosta han både musklar og sener i eine handa, men korta ventetida før han kunne ta fatt på skikkeleg arbeid i heimbygda, hos Klungtveit.