Løvetannen

Dei fleste av oss kjenner nok eit sterkt behov for å verna seg mot beretningane som sjølv i redigert form knapt er til å halda ut. Men bileta, overskriftene, reportasjane lagar tilsaman ein nedslåande mur av mørke som i lengda gjer ting med oss. Eit klokt hovud har sagt at rettsaka ikkje er for massemordaren, men for oss, og det er sant. Midt i galskapen finst det eit system med verdiar som står fast, og det treng me. Men summen av dekninga blir så massiv at den trugar med å overta heile biletet. Og er det noko me nå treng, er det synet av blomar på veg ut, nyfødde ungar, sprellande lam og nybygde hytter i trea.

  Ei lita avis skal ikkje bresa seg for mykje, men det må vera lov å våga påstanden om at ingen er så god på livet som lokalavisa. Og akkurat i desse dagar trengst me meir enn nokon gong. Ikkje som misplasserte blondegardiner på det svarte alvoret, men som sprekker der lyset kan sleppa gjennom.

  Me i lokalavisa veit at lesarane våre med rette krev ein god balanse av kos og kritisk journalistikk, moro og alvor, og det er det oppdraget me prøver å løysa kvar dag.

  Men i dag skal løvetannen få vera med på leiarplass som ei påminning om krafta i livet.