Leiar
Publisert 04.05.2012 Melding til mottaker Gåva uten prislapp Konfirmasjonsssesongen er på sitt aller høgaste. Anten det er den kyrkjelege stadfesting av dåpen, eller det er det humanistiske overgangs-ritualet, ligg det alvor i lufta. I nye bunader, kjolar og dressar blir det glasklart kor store dei u nge er blitt; tanter og mødre sukkar og gløttar mellom slaga med dukar og koldtbord, songar og blomar, sølvtøy og gåvekjøp. For det er sikkert at konfirmasjon er blitt ei salig blanding av børs og katedral, der første del stadig trugar med å overta mest heile regien. Tradisjonen med ein fest og eit høgdepunkt som løfter den unge, snart vaksne opp, er fin og viktig. Fordi den opnar opp for ei høgtid som elles lett forsvinn, fordi den legg opp til augneblinkar som rommar det me elles ikkje får sagt. Heimesnekra talar og songar, bileta frå dei var små, skoa frå dei var eitt år. Rørande ting som stadig trugar med å gjera ungdommen litt forlegne, det litt blanke i augnekroken og setninga som det er vanskeleg å finna avslutninga på. Det er der verdiane ligg; tida me har og hadde saman. Både når det er tungt og når det er godt. Minna, håpa og augneblinka me har undervegs, av latter og gråt, tull og tøys. Gåvebordet ein konfirmasjonsdag ser nok viktig ut, men det er ikkje evige verdiar som ligg og glitrar. Den største gåva er den kravlause kjærleiken til og varme respekten for eit menneske som er i ferd med å springa ut i vaksen blom. Den tar seg tusen former og er fri som fuglen. Den har ingen pris, og lar seg ikkje kjøpa, men lar seg gi og gir glede på kjøpet. Twitter Facebook MySpace Flere

Publisert 04.05.2012

Gåva uten prislapp

Konfirmasjonsssesongen er på sitt aller høgaste. Anten det er den kyrkjelege stadfesting av dåpen, eller det er det humanistiske overgangs-ritualet, ligg det alvor i lufta. I nye bunader, kjolar og dressar blir det glasklart kor store dei u nge er blitt; tanter og mødre sukkar og gløttar mellom slaga med dukar og koldtbord, songar og blomar, sølvtøy og gåvekjøp.

For det er sikkert at konfirmasjon er blitt ei salig blanding av børs og katedral, der første del stadig trugar med å overta mest heile regien.

Tradisjonen med ein fest og eit høgdepunkt som løfter den unge, snart vaksne opp, er fin og viktig. Fordi den opnar opp for ei høgtid som elles lett forsvinn, fordi den legg opp til augneblinkar som rommar det me elles ikkje får sagt. Heimesnekra talar og songar, bileta frå dei var små, skoa frå dei var eitt år. Rørande ting som stadig trugar med å gjera ungdommen litt forlegne, det litt blanke i augnekroken og setninga som det er vanskeleg å finna avslutninga på. Det er der verdiane ligg; tida me har og hadde saman. Både når det er tungt og når det er godt. Minna, håpa og augneblinka me har undervegs, av latter og gråt, tull og tøys.

Gåvebordet ein konfirmasjonsdag ser nok viktig ut, men det er ikkje evige verdiar som ligg og glitrar.

Den største gåva er den kravlause kjærleiken til og varme respekten for eit menneske som er i ferd med å springa ut i vaksen blom. Den tar seg tusen former og er fri som fuglen. Den har ingen pris, og lar seg ikkje kjøpa, men lar seg gi og gir glede på kjøpet.

RSS feed

Været

Leiar

Gåva uten prislapp