Eple og pærer

Den som har følgt debatten dei siste vekene, vil ha fått med seg at grunnane til det er mange. Frå dei som ærleg meiner at Nesflaten er så unikt at berre ei særbehandling av skulen yt dei rettferd, på den eine sida, til dei som på den andre sida kanskje berre er utslitne av vonde, opprivande debattar og ønskjer seg fred.

  Men som varaordførar Kari Vaage Gjuvsland (Ap) sneiar innom i sist utgåve, saka handlar om meir enn finteljing på minutta dei unge skal ha langs rasfarlege fjellsider på kronglete vegar. Den nyutbygde, men alt tronge skulen på Sand spelar sjølvsagt med i saka. Det burde også fordelinga av lærarressursar gjera, for som Svanhild Løge Skålheim (KrF) peikar på i sist utgåve, representerer dagens skulestruktur ei skeivfordeling. Men slikt er i lita grad diskutert i saka rådmannen har lagt fram, der den runde millionen som lar seg spara heller har fått betre plass.

  Rådmannens utgangspunkt var først likebehandling for nesten like skulevegar i utskjeklene i Suldal. Etter å ha oppdaga at år med kjøring har nedjustert tidene for andre grender, valde rådmannen å samanlikna papirtid og faktisk tid som sjølvsagt gir ein større forskjell. Det er for å seia det mildt, vanskeleg å fatta logikken i, all den tid det er vanskeleg å tru at øvre Suldal unndrar seg ein effekt som har slått ut på alle andre stader.

  Å leggja eple og pærer på same vekt er ganske enkelt lite fruktbart, for ikkje å seia lite pedagogisk når skuleframtida i Suldal skal stakast ut.