MC på brødskiva

På Ritland er interessa for motoriserte kjøretøy stor. Men helst dei med to hjul. F.v. Simon Ritland, Kristin Bern med barnebarnet Cassandra Engelsvoll (16 mnd) og Erling Ritland.

Tre sværingar blir trilla ut i gardsrommet. Ein sølvgrå Suzuki Intruder, 125 kubikk, ein knall blå Suzuki GSX600F og ein Honda TRANS ALP 700. Hestekreftene stig etter alderen på eigarane.

  Kristin Bern har kjørt sykkel i nærare tjue år. Erling Ritland er endå meir driven i gamet, og kan skryta av å ikkje ha hatt kjøretimar i det heile tatt før oppkjøring hjå Biltilsynet. Men i 1976, då han var seksten år, var det heller ingenting som heitte kjøretime. At sonen hans, Simon på 16 år, snart er klar for ein tur åleine på lettmotorsykkel sin, er vel ikkje heilt tilfeldig. Men for tenåringen gjeld først fleire obligatoriske timar med øvelseskjøring, før han til sommaren reknar med at sertifikatet for lettmotorsykkelen er i boks.

Skrur i verkstaden

Simon har allereie tilbrakt mange timar i verkstaden og fiksa på mopeden sin. Han føler seg rimeleg sikker på at han kan nok til å kunna ordna seg sjølv, dersom det motoriserte leketøyet skulle stoppa opp.

  – Anten finn eg utav det, elles forstår verken far eller eg kva som kan vera galt, seier sekstenåringen sjølvsikkert. Men far har vore god å ha i opplæringa, innrømmer Simon. Mopeden har han planar om å ta med seg til Sauda når han byrjar på vidaregåande.

  – Grei å ha når ein skal hit og dit, seier Simon som gler seg endå meir til å ta Intruderen i bruk, utan far eller Kristin bakpå.

  Det kan verka som at ein må kjøra sykkel sjølv for å verkeleg oppdaga kva glede det er å sitja på slike doningar. For Simon, og mange fleire, startar det slik. Og for somme blir det som ein kjærleik som aldri tek slutt.