Over natta står Suldal utan prest, og konturane rundt situasjonen er ikkje særleg oppbyggjelege, verken vegen inn i uføret eller forsøka på å komma ut av det.

  Kva som ligg til grunn for Jelsaprestens brå farvel, og kva som gjer at Tor Olav Varhaug sitt opphald i Suldal berre blei eit par år, veit berre dei som har prestekragen på og sjølvsagt har ikkje prestar noko krav til å bekjenna alle sine beveggrunnar for allmenta. Det som derimot er ei legitim forventing frå suldalssamfunnet er at situasjonen får eit vakent og kreativt blikk på seg frå biskopens kontor i Stavanger.

  Det kan vera ein serie uheldige omstende som slår til på ein gong, men alle arbeidsgivarar må vera opne for at arbeidsmiljø og andre forhold som påverkar jobben, kan ha forbetringspotensiale. At folk i biskopens stab åtvarar mot å landa på konklusjonar når det er eit spørsmål som blir reist, slik det framkom i sist avisutgåve, er underleg, den ytre situasjonen tatt i betraktning.

  Underleg framstår det også at berre ein søkjar blir innstilt til ei prestestilling som det ikkje tradisjonelt er enkelt å få folk til. Og stemmer det at søkjaren frå Tromsø har fått beskjed om at han er hjarteleg velkommen som søkjar i andregongsutlysinga, reiser det nødvendigvis spørsmål rundt rekrutteringsarbeidet.

  Alle forstår at ein arbeidsgivar ikkje kan uttala seg i detalj om søkjarar og tilsetjingssaker, men ei så viktig og mektig institusjon som kyrkja må finna seg i å bli kikka i korta når det gjeld ein stilling som er så viktig som det ein prest er i eit samfunn som Suldal.

  Som utkant har me nokre odds mot oss når nøkkelpersonell skal hankast inn. Nettopp derfor er det viktig at dei som arbeider med saka har engasjementet på topp, oversikt over dei suldølske fortrinn og veit å promotera dei.