Mange gledde seg då det var klart at draumen om eit senter for nynorsk barnekultur hadde fått ein konkret post på statsbudsjettet. Det som skulle bli det varige resultatet etter fem år med markering av diktaren, framstod som nærare ei realisering, og smila var breie då raudgrøne statsrådar inntok Ryfylkemuseet med pengar i handa. Men i sist avis gjer nytilsett formidlar Kjersti Moe sitt beste for å hella kaldt vatn i forventingsblodet på dei som måtte tru at senteret er straks rundt hjørnet. Moe gjer det klart at dagane med Løland-fest er over, og at det nå er striskjorta som ventar dersom senteret skal sjå dagens lys. Pengane er langt frå på plass, og formidlaren har ikkje realiseringa av det som si einaste oppgåve. Erkjenninga er realpolitisk heilt på sin plass; eit nasjonalt opplevings- og kompetansesenter er sjølvsagt ikkje bygd over natta. Men signalet frå Ryfylkemuseet lar seg vanskeleg forstå som anna enn ein klar beskjed om at dei ikkje vil bli sitjande åleine igjen med den tunge vekta av forventing den ressurssterke markeringa har bygd opp. Eller å lydig ta instruksane frå sluttrapporten som ikkje nøyer seg å ønskja seg eit senter, men som også går detaljert til verks i å fortelja museet korleis dei skal gjera det. Lølandmarkeringas evalueringsrapport har gjennomgåande applaudert det meste som har skjedd gjennom desse fem-seks åra. Anten det er skuleframsyningar, ferjedåp, eller litterær mingling med smale glas i handa i Lølands namn. Men når den siste skulderklappinga er unnagjort og boblene er drukke opp, kven har tid og krefter til å vippa opp steinane og leggja dei lag på lag? Det er spørsmålet når gjestene er gått heim. For når alt kjem til alt, er det lagnaden til senteret som vil vera den mest handfaste evalueringa av dei mange åra med fest og markering.