Plikt og rett

I skrivande stund er det framleis streik. Meiningane om dette kampmiddelet er sikkert delte også blant suldølen, som så langt har vore sparte for konsekvensar som fort gjer av seg i ein travel kvardag. 

  Det er tradisjon i Norge for å tåla dei vanskane som oppstår for ein tredjepart under streik når kampsaka er god nok. Det finst ingen objektiv fasit på det; men legitimitet og sympati i befolkninga er sjølvsagt viktige faktorar når barnehagar og skular skal stengja dører, søppelkasser skal stå overfylte i sommarvarmen og bestilte reiser plutseleg heng i svært tynne trådar.

  Forhandlingsleiar for Unio, Arne Johannessen, som framleis streikar, har ope erkjent at det neppe er mykje meir for lommeboka deira å henta på fortsatt streik.

  Korvidt det er omdømmet som skal tøffast opp og biletet av ein fryktlaus og krevjande organisasjon som skal utmalast, er det ikkje sagt noko om, men tanken ligg snublande nær.

  Å leggja ned arbeidet og å rota til kvardagen for ein uskuldig tredjepart er eit sterkt verkemiddel som i lengda krev at folk har forståing for saka, om aksjonane skapar vanskar her og nå. Å halda fram ein streik der føremålet er å markera seg, vil ikkje kasta av seg særleg med sympati-kapital i lengda.

  I eitt av verdas rikaste land med privilegier som knapt kan drøymast av dei fleste på jorda, er det pinleg å sjå og høyra kor mykje betre klang det er på krav enn takksemd. Det er ikkje tilfeldig at Einar Gerhardsens oppfordring om å gjera si plikt og krevja sin rett har akkurat den kronologien, og den kan med fordel tørkast støv av i desse dagar.