I dag fortel ei mor og ei dotter om deira erfaring med flåtten; ei historie som heldigvis gjekk over i likaste laget, men som kunne fått langt alvorlegare konsekvensar for jenta som var uheldig.

  Dei av oss som dagleg passerer stativ med laussalsaviser slit kanskje med å ta flåtten seriøst, den er snart ein kjendis på linje med kongelege og realitydeltakarar. Mai er knapt i gang før flåtten har inntatt tabloid-trona si der den blir verande gjennom sommaren. Gjerne på framsidene, som ein av dei mange tinga tabloidane minner om at fortener vår frykt. Som overvekt, kreft, orm, mangel på vitaminar eller sex, for mykje og for lite mat, eller farlege manetar. Det er ingen mangel på potensiell bekymring. Laussalsavisene har ikkje nok med verdas elendet som faktisk skjer; det triste som kan skje, ser ut til å vera like relevant.

  Kombinasjonen av denne måten å sjå verda på er ein nedsløva sans for reelle farar og permanent overskya vêr i tanken.

  Når krigstypane har slått mot oss lenge nok, slår hjernen og merksemda av. Og ein hjerne som først og fremst skal nøra seg med potensielle farar sommar som vinter, vil få det tungt. Den sjølvoppfyllande profetien set seg effektiv i arbeid.

  Flått-bitt kan vera farleg; nettopp derfor er det prisverdig at mora og dottera på Ropeidhalvøya tar bryet med å opna døra til sine erfaringar. Dei har viktige innspel både til sambygdingar og helsepersonellet, og det blir lagt fram utan ispedd hysteri.

  Det finst farlege ting i verda, men ingen blir tryggare av stadig å rulla seg rundt i tanken på dei. Ha ein god dag i skog, mark og gras.