I Tyssebotn er det ikkje manko på leikekameratar. Dei vaksne har også godt selskap og god hjelp i kvarandre Frå venstre Sven Kolstø med Henrik, Kristine Grønnevik med Isak og Inge, Malene Hiim med Nils, Jon Kolstø med Thomas, Thea Nossum med Hedwig og Daniel Grøttum med Hermine.

– Når turistane fer heim, får me bli

Slik skildrar Kristine Grønnevik Kolstø korleis det kjennest å bu i Tysse og får medhald frå fem jamgamle, unge vaksne som bur i den vesle grenda.

Oda Torbjørnsen Journalist
Publisert Sist oppdatert

I Tysse bur det nemleg tre unge par i alderen 30 til 35 år med til saman sju barn under skulealder. Vaksne og barn har raskt blitt gode venner. 

Ein draumebarndom

Suldalsposten er på besøk ein varm sommardag i Tyssebotn. Her står fjella ned i fjorden og vatnet ligg mørkt og stille. Eit landskap som liknar noko frå Hans E. Kinck sin novelleverd.

På land er det derimot alt anna enn stille. Her spring sju glade barn rundt, og det er latter og tårer om kvarandre. I tillegg til dei sju barna, er det også seks pratsomme vaksne som følgjer med på barna og hjelper dei i gang med fisking og klatring. Det er blitt sommar, og dermed også lys i hyttene og bubilar langs med den smale vegen ned til Tyssebotn.

Litt som i ein storfamilie, kjenner barna godt alle dei vaksne. Akkurat i dag har dei planlagt å møtast nede ved vatnet, men som regel skjer det heilt av seg sjølv. Barna skal nemleg ned å sjekka om det er noko i teina dei har lagt ut.

Frå venstre Malene Hiim, sonen hennar Thomas, leikekameraten hans Inge og Sven Kolstø med sonen Henrik.
Dottera til Daniel og Thea Nosumm, Hermine, hoppar inn i armane til Kristine Grønnevik, medan Isak, Inge og Nils er i gang med å laga til skikkeleg akvarium.
Teina er på plass i Tyssebotn, og desse tre brørne er vane med å ha kontroll på kva som finnast av fisk og skaldyr.

Tilbake til røtene

Jon og Sven Kolstø er oppvaksne i Tysse, men som så mange i Suldal, flytte dei allereie på vidaregåande til Sauda og seinare til Stavanger.

– Eg flytta heim etter fire år i Stavanger, men Jon du blei vel nokre år lengre, seier Sven. Det er med glede han og  sambuar Kristine Grønnevik busette seg nettopp her. Eitt år seinare var også Jon Kolstø og Malene Hiim frå Sand på plass i Tysse.

Jon og Sven har gode minne frå barndommen i Tysse, men éin ting sakna dei i oppveksten. 

– Det var berre oss to som var på same alder. I ungdomsalderen blei det litt kjedeleg, slår dei to fast. Samstundes ser dei nå lyst på framtida til sine eigne barn. Dei vil ha jamgamle ungdommar rett i nærleiken.

– Fisk, slår Inge fast, og fisken skal undersøkjast. Her er Jon Kolstø i lag med Inge, Isak og Thomas (skjult bak Isak).
Å få alle inn på eit bilde går lett når barna er vane med å få beskjed frå alle dei vaksne.

Frå smørauget til Ryfylkeperla

At Jon og Sven Kolstø enda tilbake i Tyssebotn, er kanskje ikkje så oppsiktsvekkjande. Ein smule meir tilfeldig er det at Thea Nossum og Daniel Grøtting valde å busetja seg i Tysse.

– Me budde midt i smørauget i Sandnes, men nå kan barna berre springa rett ut døra, fortel Daniel Grøtting. 

Sjølv om ingen av dei er vaksne opp i Tyssebotn, kjente dei til plassen. Dei har nemleg vore i Suldal på ferie; Thea allereie i oppveksten. 

– Me ville sjå plassen, og her nede ved vatnet trefte me på Sven og Kristine, og me blei veldig gira over at dei budde her. Då blei me i grunnen sikre på at me villa flytta hit, fortel Thea Nossum. 

Sven og Kristine vedgår begge at det kanskje ikkje var eit heilt tilfeldig møte, og det blir nemnt at det er mistenkjeleg god utsikt ned til vatnet frå huset til Kristine og Sven, viss ein brukar kikkert. Dei vaksne ler, og då ler barna også. Vitsane sit laust blant folket her.

Hermine og Inge er nesten jamgamle. Begge likar seg tilsynelatande med sjølivet nede i Tyssebotn.
Henrik kan klatra høgt og viser det gjerne fram.

Manglar berre dekning

– Om dei saknar noko her dei bur? 

– Me har i grunn alt me treng. Her er det kort veg til både Sand og Erfjord, slår dei vaksne fast. 

– Dekning, det skulle me gjerne hatt, seier Jon Kolstø, og dei andre stemmer i. Dei er bekymra for at dei ikkje kan ringja etter hjelp om det skulle skje noko med barna. 

For på denne plassen der barna nå veks opp, har dei faktisk ikkje dekning. Dei ringar ved hjelp av nettet når dei er heime, men så snart dei er utafor heimen, har dei ikkje den moglegheita.

Sola byrjar gå ned og forsvinn bakom fjellet i Tyssebotn. Familiane fer heim kvart til sitt, men noko tårevått farvel blir det ikkje. Dei skal nok heilt sikkert treffast i morgon også.

kultur

🎈Gratulasjonar

Powered by Labrador CMS