Flytta til eit rolegare liv på bygda, nå vil dei skapa lyd og røre på Kløvtun

Vidar Seljen Høytun inviterer til innviinga av lydstudioet, som har fått namnet Kløvtun.

Klarinett-soloar i måneskin

– Hei, hei, og velkommen skal du vera, smiler han i det han kjem springande mellom ein brøddeig til heving i hovudhuset og to musikarar frå Sør-Amerika som spelar inn plate i lydstudioet i hytta ved sidan av. 

Lydstudioet og bustaden er skilt av ein stor overbygd uteplass med skiferheller, rottingsalongar og baksteomn. Innfor døra i lydstudioet, bur denne veka Stephanie Kobori frå Sao Paolo i Brasil og Manuel Rosalis frå Buenos Aires i Argentina. Saman dannar paret, som er busett i Finland, duoen Koiro. Vidar kan avkrefta at husfolket blei haldne vakne av høge, kraftfulle klarinettsoloar natta før.

– Me hadde så god gang på innspelinga, og me spelte inn dei høgaste spora på plata i natt, smiler Stephanie. 

Ho fortel om ei minneverdig innspelings-økt med ein stor måne som lyste opp fjella og ekrene rundt, klokka tre på natta.

Som musikk i øyra

Partnaren Manuel er sikker på at den gode stemninga speglar seg i innspelinga, og nemner utsikta, naturen, fjella, akustikken og den gode mottakinga dei har fått i Suldal.

– Me kunne ikkje vore på ein betre plass for å spela inn vårt første album, nikkar dei smilande, nøgde og litt trøytte etter nattas innspeling.

Dette er musikk i verten Vidar sine øyre. Han smiler, rettleiar Manuel litt med ein høgtalar før alarmen på mobilen gir beskjed om at brøddeigen også treng merksemd. Husfaren på Kløvtun går ikkje gjerandslaus rundt novene.

Brødbakar, musikar og teiknspråktolk

Han hoppar i crocsa, Koira får klara seg sjølv, og så ber det inn på kjøkkenet i hovudhuset. Steikjeomnen blir sett på, og brødformene får plass på stovebordet. Forutan å vera brødbakar, er den nye suldølen både musikar og teiknspråktolk. At familien hamna i Suldal, ser han på som den største lukka av alt.

Han og Eir, som møttest under musikkutdanningane sine, var etablerte med sveitserhus i gamle Stavanger og to trygge jobbar. Men draumen om eit liv på bygda, nær skogen, hadde lenge lege og lurt. Folkemusikkmiljøet i Rogaland er ikkje all verda stort, og det var Åshild Vetrhus som først sette dei på tanken om å flytta til Suldal. 

Eir fiska etter bustad i byttegruppa i Suldal og enda med tidenes fangst, synest dei, då tunet på Kløv til slutt blei deira.

– Det er slik me vil ha det

– Me har trivst frå dag éin, slår Vidar bestemt fast og har eit lass av lovord om sin nye bustadkommune.

Berre det å handla, treffa så mange kjentfolk og slå av ein prat i butikken, er eksotisk. Det å henta posten i postkassa borti vegen, kan det også bli eit fint grannemøte av.

– Ting tar tid, og det er slik me vil ha det. Bort frå storbyens travle tempo, proklamerer han, før han kjem på dei gode naboane sine. 

– Eg kan ikkje nemna alle, men må iallfall få rosa Birger Helland, Ståle og Tove Moe. Me er så heldige som har fått slike gode naboar. Også naboane på Trægarden har me fått god kontakt med, og ungane deira og jenta vår har funne tonen i lag.

Gull-gode naboar

Han fortel om ei sirkelsag som verka litt nifs for ein nybyrjar, og han hadde ikkje før nemnt det, før Ståle var i gang med å snikra kjøkkenkrok i lydstudioet. Både Ståle og Birger har vore sjåførar for Eir, og Tove kjem over tunet med bakst og er barnevakt rett som det er. Å vera musikklærar på fem suldalsskular utan å ha sertifikat, var ei logistikkutfordring for den nye musikklæraren. Men til jul var sertifikatet i boks, og nå kan ho rulla rundt frå grend til grend utan hjelp. 

– Eitt av dei største trekkplastera ved Suldal var det gode kulturtilbodet. Eg spelar alt frå eksperimentell støymusikk til folkemusikk, men for tre år sidan kjøpte eg meg mi første hardingfele og blei biten av basillen.

Spelemann og elev i kulturskulen

Nå går Vidar på kulturskulen og får undervisning av Tove Solheim og har meldt seg inn i nystarta Suldal spelemannslag. Han er storleg begeistra for både kulturhus, kulturskule og Suldal bad.

Så kjem Eir inn døra som ein vind. Ho har ei lita luke mellom to skular og rekk ein tur heimom for å henta ein vassprøve frå den nye brønnen dei har bora. I det same går alarmen igjen, og nå er deigen klar for dei ventande brødformene.

Vil ha liv og røre i tunet

Ho, frå Jørpeland, og han frå ytst i Nordfjord, samarbeider godt om neste steg i baksten, og snart står tre former klare for steiking ved sidan av spirande, spinkle stiklingar som snart skal i jorda utomhus. Draumen om eit liv nærare naturen er gått i oppfylling, men dei to drøymer ikkje berre om ro og natur, dei vil også ha liv og røre i tunet.

Sauer, geiter og konsert i det grøne

Dei to, som karakteriserer seg som ja-menneske, ønskjer at studioet som nå står klart også kan romma lokale musikarar som vil jamma i lag. Og så tenkjer dei at det er ikkje berre er grønsaker som skal gro, og geiter og høner som skal spankulera rundt på tunet.

– Tenk ein utekonsert i desse omgivnadane, det kunne vore flott. Me har overnattingsplass til åtte personar i studio-hytta, så her kan musikarar, dansarar eller kven det skulle vera, komma å bu. 

– Vegen blir til mens me går, og me har gode venner som gir oss gode råd, seier Vidar.  

Dei har framsnakka Suldal så godt at dei alt har fått ein av dei gamle vennene sine frå Stavanger i jobb og rekrutteringsbustad på Sand.